Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Το ντύσιμο ως πολιτισμικό χάος' Δρ. Χίβα Παναχί

Το ντύσιμο ως πολιτισμικό χάος'  Δρ. Χίβα Παναχί

Είδαμε μια νεαρή αριστούχα, στις ελληνικές παρελάσεις ντυμένη σαν τις γυναίκες από την Αραβία. Δεν ήταν μόνο η μαντίλα άλλα όλο το στυλ της. Το Ισλάμ καμιά γυναίκα δεν σεβάστηκε ποτέ. Δεν μου αρέσει να είμαι αντί ισλαμιστής, να ρίχνω νερό στην υποκρισία διαφορών κέντρων. Μετά από το Β παγκόσμιο πόλεμο, οι μεγάλες χώρες είχαν ανάγκη την ανοικοδόμηση των ερειπίων του πολέμου. Έτσι ήρθαν οι πρώτες εργάτες από τις αποικίες ή μην. Οι κοινωνικές υπηρεσίες των χωρών της Ευρώπης, λησμονήσαν για ευνόητους λόγους θέματα που αφορούσε την βελτίωση της ζωής των γυναικών των εργατών μουσουλμάνων. Οι γυναίκες στα σπίτια τους μέρα νύχτα με τα οικιακά, μεγάλωμα παιδιών και στην απόλυτη αμορφωσιά.
Η γυναίκα του Ισλάμ έχει χρέος να υπάρχει για τον άντρα.
Γι' αυτόν εργάζεται μέρα νύχτα. Δεν είχε και δεν έχει κανένα δικαίωμα. Θεωρείται εν τετάρτου αξίας του άντρα. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις, δηλαδή, το Χοκιμ Σαρια της έχουν δώσει την βαθμίδα του δούλου. Για τα δικαιώματα της, έστω στην Ευρώπη, δεν έχει γίνει ουσιαστικά βήματα. Ως παράδειγμα, να μην έχει δυο ή τρεις γυναίκες ταυτόχρονα σε ένα σπίτι. Να ντύνονται οι γυναίκες, τα παιδιά τους στα πλαίσια του καθορισμένου νομού ελευθέρων χωρών. Με αποτέλεσμα, να είναι εφικτό οι μουσουλμάνοι, ειδικά από Αραβικές χώρες και τους Τουρκους να μετατραπούν σε κράτη εν κράτη. Ένα χάος σε συρμό και κινητικότητα για όποια σκοπιμότητα.
Η γυναίκα ντυμένη και σκεπασμένη από τον φόβο της τιμωρίας, από τον φόβο της ατίμωσης, όπως είναι στις στέπες, της Αραβίας. Το γυναικείο πληθυσμού πάντα εξυπηρετούσε τις σεξουαλικές φαντασιώσεις και τίποτα άλλο. Μια πολιτισμική αντίληψη η οποία είναι κατά του μισού πληθυσμού, τον άνθρωπο άντρα επίσης τον κρατά ως ένα θηρίο. Φυσικά υπάρχει και η άλλη αντίληψη, πως η γυναίκα πρέπει να γδύνεται ώστε να γίνει αρεστή στον άντρα. Επίσης αυτό είναι καταδικαστέο, διότι παραβιάζει τους κανονισμούς του δικαίου και αφαιρεί την πραγματική αξία του ανθρώπινου γένους.

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Μικρές Γκρίνιες Μιας Γυναίκας, Χίβα Παναχί

Όλα τα φοιτητικά μου χρόνια είχαμε απεργία στο Πανεπιστήμιο. Δεν χάρηκα ούτε ένα εξάμηνο κανονικό μάθημα. Κάτι βάνδαλοι έμπαιναν και έβγαιναν από στις αίθουσες μας. Ήμουν άκρως λυπημένη,απελπισμένη πως θα μάθω την νέα μου ζωή.Είχα ζητήσει από έναν Καθηγητή μας μια βιβλιογραφία. Αυτός με κοίταξε παράξενα και με απόφυγε τυπικά. Στις γωνιές της Αθήνας όμως είχα βρει πολλές βιβλιοθήκες. Μέτα άρχισα να αγοράσω τα βιβλία που είχα ανάγκη. Δεν με χόρταινε μόνο ο δανεισμός τους. Σαν το πατρικό, είχα πάλι μια βιβλιοθήκη και φαίνεται πώς μεγάλωσε τόσο όσο δεν είχα φανταστεί. Κάπου κοντά 4000 βιβλία. Παν πολλές φορές αυτά τα χρόνια που είμαι χωρίς φωλιά τα έχω πακετάρει. Τελικά θα κάτσουν κάπου σε γαλήνη. Δεν θέλω τίποτα να ταράξει τις μελωδίες τους. Τα βιβλία μου είναι τα παιδιά μου. Όποτε θα με ακολουθούν με τα φτερά τους, αγγελικά, σοφά, ονειρεμένα. Και ως κατάληξη έργα ανθρωπινά με το άρωμα της αλήθειας ....

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Ο Γιασαρ Κεμάλ ως μύθος και πραγματικότητα, Χιβα Παναχί

Έκανε σουρωτήρι την επιβαλλόμενη τουρκικής γλώσσας,  έφτιαξε ένα νέο φαινόμενο στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Γιασαρ Κεμαλ δεν είναι μέρος της τουρκικής λογοτεχνίας άλλα είναι το φαινόμενο της. Η κυρίαρχη, η σκληρή διάλεκτος αιματοκύλησε την γη του άλλα εκείνος με τρυφερότητα έπλασε βουνά, ανθρώπους, έρωτες, θάμνους, ατελείωτα τραγούδια. Έτσι με χαρισματικό τρόπο κατάφερε να μιλά για τα πάθη της μητέρας γης και τους ανθρώπους της. Διαπέρασε το χρόνο, και τα σύνορα. Στις μέρες που νοσηλευόταν είχε την αγωνία της μαχόμενης Κόμπανι άλλα όταν του είπαν ελευθερώθηκε φαίνεται να άφησε το τελευταίο χαμόγελο του όπως ενημερώθηκα στις 3.2.2015. Ο  Γιασαρ Κεμάλ θα ζήσει ως μύθος και πραγματικότητα ενός Παν αρχαίου πολιτισμού, που λέγεται ο Κουρδικός πολιτισμός.