Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Αυτή που με γύρευε, Χίβα Παναχί

Το πεπρωμένο στην δικιά μου μορφή με ξεγέλασε.
απλώνοντας με στα ποταμίσια νερά,
 Με  ψαριά να χορεύουν.
γύρω από τις πολύχρωμες  πεταλούδες.
ήταν η ίδια,  γύρευε πληγές.
αρωματισμένες  με όλα  όσα δεν σου είπα.
 Καθώς ανασαίνουν  στα κλειστά παράθυρα. 
τα νεότερα μας είναι η δυσαρμονία.
με λαλιά αγγίγματος.
Φευγαλέος, 

 κάθε τόσο βρίσκουν βουνά, 
κάτι  παλιές ευχές 
 ίδια είναι με την μορφή μου,
δακρύζοντας σε μονοπάτια του πεπρωμένου.
Χίβα Παχαχί,

Αθήνα 25.2.2012