Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Από τις μικρές γκρίνιες μιάς γυναίκας ,Χίβα Παναχί


Θυμάμαι  την λεύκη  μάτια του άνεμου
Κυκλικά να αγκαλιάζει  τη βροχή
 Θυμάμαι πώς χλόμιασα  
Στιγμιαία οι ρυτίδες του πάθους κρύφτηκαν στα στήθη μου
Έτσι θα είναι  λυγισμένη η βροχή
Γυρεύοντας τον άνεμο  
26.5.2011
Aθήνα 

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Από τις μικρές γκρίνιες μιας γυναίκας, Χίβα Παναχί

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ MOY "
Hadi Ziaoddini 1957 Born in Sanandadj east of Kurdistan .He entered Fine Arts faculty, Tehran university in 1977. He lives and works now in Sanandadj east of Kurdistan .

Είναι σαν εκείνη την βροχερή διαδρομή που έκανα πρόσφατα ξέρεις,  συννεφιασμένη όλη  η γη στην αγκαλιά μιας απλής πρασινάδας ανοιξιάτικη .
Σε αυτήν την διαδρομή μοναχά οι παπαρούνες, όλο και πιο πολύ ήθελαν να χρωματίσουν  εκείνες τις στιγμές ατέλειωτες, από κάτω οι δρόμοι  ήταν σαν ζωγραφιά-  μακάρι να έβλεπες . Και όσο ανέβαινα τα δάχτυλα μου ελαφρώς έτρεμαν, τα ματιά μου κοίταζαν μεθυσμένα,  χόρεψε το μαλλί σε ρυθμούς δερβίσικους κύκλους. Έπεσα σε ένα άλλο  κόσμο -το λέω επειδή ένιωθα ότι έχασα την χώρα,  την ώρα επίσης. Έβρεχε, όλο προσπαθούσα  να σκεπάσω  τις ανάσες εκείνων των ανθών δίπλα στις παπαρούνες ,δεν άντεχαν στην δυνατή βροχή. 
Στην επιστροφή όμως η βροχή είχε μετακομίσει μέσα μου , τα δαχτυλά  είχαν  πάρει μυρωδιά ανθών, πώς να σε ψάξω πια- αφού γνωρίζω καλά  πώς ρέεις  στο σκότος . Μέθυσα αγάπη μου με τα υγρά των ουρανών, και έτσι βρίσκομαι  σε μια γη πιά  που όλο και πιο πολύ δεν με χωρά…

19.5.2011 
Αθήνα